Pffff het was me een dagje wel zeg…Dat kan Mels ook weer van deze dag zeggen ja grgrgrgrgrgrgr

Wij (Toos, Lex, Glenn, Scott en Mels) zijn op 3 Juli 2006 naar een Nivo 1+ training geweest op het circuit van Zolder. Waarom weer een Nivo 1+ cursus (een circuit rijvaardigheids training). Tja omdat bij Mels nog altijd het ongeluk van 2004 door het hoofd spookt. En het is een manier om rustig aan het vernieuwde circuit te wennen. Het circuit heeft nieuw asfalt gekregen en de chicane voor de sacrementsheuvel is aangepast. De cursus bestaat uit 5 praktijk sessies en 3 theorie sessies. Tijdens de eerste 3 praktijk sessies rijdt er voorop een voorrijder (marschall) die het tempo bepaalt en de ideale lijn rijdt. De cursisten rijden zoveel mogelijk achter elkaar (plm 8 a 11 personen per groep). Na ieder rondje moeten de 2 achter de voorrijder, plaats maken voor de volgende 2 zodat iedereen minstens 1 rondje achter de voorrijder rijdt.

Tijdens de 1ste praktijk sessie begon het direct al goed. Toen Mels achter de voorrijder reed, we denken het 3de rondje, waren ze de groep al bijna kwijt. Alleen Mels en nog 3 personen konden het redelijk rustig tempo van de voorrijder bijhouden. De voorrijder wist niet wat te doen en na kort overleg ging het gas er nog een beetje meer op. In de 1ste bocht na start finish (1ste linker bocht genaamd, slim he die belgen) ging de voorrijder met de linker knie over de grond. Mels dacht: DIT IS HET MOMENT…. en wat denk je. Ja hoor Mels lukte het om de linker knie aan de grond te krijgen. Pfff een heerlijk moment Mels juichde het uit, jammer dat niemand hem kon horen. Alleen de teleurstelling was groot toen hij het resultaat zag. Gvd een heel klein beetje van de bovenkant van de kneeslider was geraakt en het was amper te zien. Na de 1ste praktijk sessie was het tijd voor wat theorie. Hierbij werd verteld over kubussen en vlaggen en de houding op de motor. Allemaal heel interessant en leuk om later in praktijk te brengen. Maar Mels moest zijn kneeslider laten zien aan Tooske….
Toos merkte direct dat er wat was. Mels had wel een erg grootte big smile. Toen Mels het plekje op de kneeslider liet zien had iedereen zoiets van Mmm was dat het…

In de 2de praktijk sessie werden de erg langzame cursisten terug gezet naar Nivo 1 en was de groep iets meer homogener qua snelheid. En dat merkte je direct. Mels had zijn laptimer aanstaan en klokte in de 1ste sessie een snelste rondje van 2:47 (nogmaals niet erg snel dus), Maar tijdens de 2de sessie ging het al naar 2:30 en Mels kon zijn knee down oefenen in de 1ste linker bocht. En dat lukte bijna iedere keer op nieuw. Mels vond het erg gaaf telkens als hij met de knie het asfalt raakte.
Na de 2de praktijk sessie was er weer een theorie sessie. Het kubus verhaal werd uitgebreidt en zelfs Vale Rossi werd een paar keer genoemd. Nu ging het over ideale lijnen en kregen we een overzicht van het circuit. Ook werd het wisselen aangehaald.

We hadden eindelijk een wat langere pauze, Mels kon wederom zijn kneeslider laten zien. Hé alweer een flink stuk meer geraakt.

Na de pauze begon direct de 3de sessie. Mels vroeg aan Toos om op de heuvel te gaan staan bij de linker bocht en met het oude fototoestel wat foto’s te maken. (Mels dacht ja ja dat zal wel weer fout gaan, Neeeee dus, bekijk de foto’s maar eens) Tijdens deze sessie ging het tempo flink omhoog en steeds meer cursisten konden het bijna niet meer bijhouden. Mels bleef zijn voorrijder trouw volgen en er werd zelfs met de duim omhoog gewezen. Hé Glenn. Nu was het voor Mels niet meer moeilijk om zijn knie op het asfalt te krijgen. Echter de rechter knie wilde maar niet lukken. Mels denk dat het slechts enkele centimeters zijn voordat zijn rechter knie het asfalt raakt. Het snelste rondje ging in 2:16 (maar toen reed Mels eventjes helemaal alleen zijn medecursisten wilden maar niet aansluiten en toen besloot Mels om maar in te halen)
Na de praktijk sessie volgde de laatste theorie sessie. En weer werd de kubus erbij gehaald en werd alles een beetje herhaald. Er werd ook vertelt hoe je moest inhalen tijdens het vrij rijden (4de en 5de praktijk sessie). Er werd vertelt dat bij een linker bocht links moest werden ingehaald en bij een rechter bocht rechts. Het zogenaamd uitremmen voor de bocht dus. Ook werd er gevraagd: Voor wie mag het nog sneller….. slechts 4 cursisten staken hun vinger in de lucht, waaronder Mels.
Tijdens de pauze liet Mels wederom zijn linker kneeslider zien, deze was al voor de helft geraakt. Best goed dus hé.


De 4de sessie begon. Na 2 rondjes achter de voorrijder mocht iedereen zijn eigen tempo bepalen. De groep van ca. 50 motoren was verspreidt over het circuit. Mels starte achteraan in de 3 de groep. Voor de chicane bij de sacrements heuvel had hij zijn groep al ingehaald. Gewoon een kwestie van laat en hard remmen. In de verte zag hij de volgende groep, echter dat duurde nog wel een rondje voordat hij erbij was. Het 1ste echte rondje ging in 2:19. In bijna elke bocht haalde Mels wel 2 a 3 cursisten in. Gewoon door het veel later remmen en sneller de bocht uit te komen. Zelfs een Gsxrr 1000, een Aprilia Mile, een Honda 1000 RR en een R1 (in Rossie kleuren) konden Mels niet bij houden. De rondjes gingen sneller en sneller van 2:16 naar 2:09 naar een nieuwe snelste tijd van 2:03,78 en dat met veel verkeer op de baan. Daarna ging het wat langszamer mede door het vele verkeer naar 2:08 en 2:13. Dat was Mels zijn laatste ronde tijd. Het ging snel, nog eventjes wat cursisten inhalen voor de chicane bij start/finish en hé wat is dat een voorrijder met een Honda 1000 RR (fireblade dus) Mels dacht die kan ik hebben. Samen uit accelereren uit de chicane en dan laat in de ankers voor de 1ste linker bocht. Ja Mels remde later, zat er links naast en liet voor de zekerheid rechts minstens 1 meter vrij voor de voorrijder. Samen gingen ze op het instuurpunt af. Echter de voorrijder stuurde iets te vroeg in en Mels moest ook insturen veel te vroeg eigenlijk. Te vroeg bleek want na de APEX begon Mels zijn voorband te glijden en was het gedaan. Met ongeveer 150km per uur smakte Mels tegen het asfalt. Een streep achterlaten van zo’n 30 meter en belande na wat tuimelingen in het grind. GVD dacht hij. Nu is het gedaan met motorrijden. Mels bleef een tijdje stil liggen want zijn rechter elleboog deed ontzettend zeer. Na enkele minuten verscheen de ambulance en de dokter. Na wat eerste controlles ging Mels eerst zitten en werd daarna voorzichtig overeind geholpen. Toen Mels omhoog keek zag hij Lex staan boven op de berg, hij had alles met Glenn zien gebeuren. De duim ging omhoog om Lex te zeggen dat het wel gaat. De ambulance in en naar de rode kruis post gebracht op het circuit. Toos stond Mels al op te wachten, in de rode kruis post werd nogmaals naar de elleboog nagekeken gelukkig alles blijkt oké te zijn. Alleen een flink dikke bult zat erop. Na een perfect verzorging kon Mels terug naar de auto gaan. Echter de motor moest tot het einde blijven staan langs het circuit.

Pas na 18:00 uur kon Mels zijn motor ophalen. Pff effe schrikken. Met zijn alle hebben ze toen de motor op de trailer gezet en de weg naar huis gemaakt.

Thuis aangekomen stond Lex al te wachten om nogmaals te helpen. Lex jongen bedankt echt super van je.

Hoe Mels verder gaat weet hij nog niet. Eventjes geen motorrijden meer………….