De route: Vanuit Twentynine Palms de CA-62 volgen richting Parker. In Parker via Riverside Dr de AZ-95 volgen richting Cienega Springs. De AZ-95 komt o.a. door Buckskin National Park en langs Parker Dam. Hierna komt men uit in Lake Havasu City (AZ). De AZ-95 blijven volgen tot I-40 W (West Bound), hier richting Topock/Bullhead City. Bij Topock de I-40 W verlaten en men komt weer terug op de AZ-95, dit gedeelte is ook deel van Route 66. De AZ-95 blijven volgen tot Oatman. Bij Oatman gaat de AZ-95 over in de CR-153. Na Oatman de CR-153 volgen tot CR-10 (Oatman Road) richting Kingman.

Het verslag: Om 5.00 uur zijn we wakker. Mels gaat alvast de papieren uitzoeken over de trip van vandaag.
Twentynine Palms – Kingman, 232 mijl, +/- 6 uur en 21 minuten.
Nadat Mels alles heeft uitgezocht wordt er gedoucht, aangekleed en dan …. eerst maar eens ontbijten. We kregen gisteren van de receptie te horen dat er niet ver van het motel af een restaurant was waar je goed kon ontbijten. Denny’s. Daar naar toe en een goed ontbijt gehad: sandwich met eggs, cheese and ham. Koffie erbij en eten maar. Ik kreeg het van mij maar half op en zoals de Amerikanen zijn: wat je niet op krijgt krijg je mee naar huis in een doggybag. Nadat we betaald hadden liepen we terug naar het motel. Daar hebben we de motor beladen, Tom Tom (navigatie) geïnstalleerd en nadat we nog even getankt te hebben ging de reis op weg naar Kingman.

Op de Highway 62 hebben we de eerste 100 mijl rechte weg gehad en bijna geen auto’s of vrachtwagens gezien (1 auto die ons inhaalde en 4 ä 5 vrachtwagens die we tegen kwamen). Zo was het landschap vlak,, dan weer rotsen o zo hoog. Omdat je veel om je heen kijkt en alles zo onwerkelijk lijkt vliegt de tijd. Mels voelde zich soms op de maan. Om 10.15 uur waren we bij de Parker Dam. Het onwerkelijke is dat daar zoveel water is en nog geen 100 meter er vandaan is het helemaal droog. Hier hebben we pauze genomen en enkele foto’s genomen. Daarna door naar Lake Havasu. Daar hebben we getankt. Hier stonden heel mooie huizen. Het was een mooie stad met veel nieuw bouw. Nog geen kilometer buiten de stad zag je overal huisjes midden in de dessert staan. Het zag er armzalig uit tegenover de stad. Dan ziet Mels de bordjes staan Historical Route 66. Daar wilden we graag een stuk van rijden. Bij het begin direct maar een foto maken van het bordje Route 66 en op weg om de route te berijden. Wat kan het landschap op enkele kilometers toch zo verschillend zijn. Dit zullen we nog vaak tegen elkaar zeggen. In Oatman was een winkeltje waar je allerlei souvenirs van Route 66 kon kopen. Het was er druk en het had een echte cowboy sfeer. Net zoals het vroeger was. Hier hebben we een drinkbeker met Route 66 gekocht.

Verder ging het de bergen in slingerend van links naar rechts en van rechts naar links. Door naar Kingman want hier wilden we overnachten. De Tom Tom wijst ons precies de weg naar een hotel dat Mels op internet had uitgezocht: Hotel Brunswick $ 65.89.

Het heeft een oud verleden en dateert uit: 1909. Er hangen foto’s van vroeger waar enkele beroemde mensen op staan zoals: White Earp, Doc Holiday en andere uit vervlogen tijden. De foto’s zijn gemaakt voor dit hotel. Het is wel gemoderniseerd maar heeft nog een heerlijke sfeer die niet te beschrijven is. Het was geen probleem dat we al om 13.15 uur daar waren om in te checken. We konden ons zelf een kamer uitzoeken als we dat wilden. Maar we waren tevreden met wat we kregen. Toen we op de kamer kwamen hebben we hard gelachen. Het bed was zo hoog +/- 75 cm. Toos moest erop springen om te kunnen gaan slapen. Toen Mels de motor ging afsluiten zag hij (op nog geen 50 meter) al toeterend een goederen trein langskomen. Met 3 locs trokken ze samen 130 treinstellen (Mels heeft ze geteld) met daarop soms wel 2 hoog van die grote containers.


Een panorama foto:

Terug naar binnen en even lekker opfrissen dan Kingman verkennen. Wat te eten en te drinken mee genomen naar het hotel kamer. We hadden allebei geen zin om uit te gaan eten en dit vonden we ook goed.

Toen we ons goed en wel geïnstalleerd hadden hoorden we een trein aankomen. Hij gaf met zijn toeter het signaal dat hij Kingman binnenkwam en dat iedereen deed opletten bij de overwegen. Achteraf snappen we nou ook waarom we oordopjes op ons nachtkastje hadden liggen. Want de hele nacht hoorde je om +/- 15 min. een trein aankomen. Soms wel 2 tegelijk. Veel herrie dus. Zo zijn we dus de nacht ingegaan.