Verslag van dagtocht Killarney met National Park

Route: Ook vandaag weer een simpele route vanuit Sneem de R568 richting Molls Gap en Killarney, Na de stadswandeling van Killarney terug richting Killarney National Park (dit keer met paard en wagen). Van hieruit de N71 volgen richting Kenmare, de korte omweg van Trees en Richie is na Kenmare, maar de weg er heen zijn we effe kwijt :(, maar misschien kan Trees ons helpen als de dit tenminste leest) Bij Kenmare terug naar Sneem via de N70 (plm. 105 Km)

Verslag: Als we vanmorgen wakker worden feliciteren we elkaar. 25 jaar getrouwd (wettelijk huwelijk). We hebben om 8.00 uur het ontbijt. Als we in het restaurant komen feliciteert iedereen ons. Bert is alles aan het filmen. Nog geen tijd om de jas uit te doen. Het geeft toch al een speciaal tintje aan de dag. Dan even ontbijten en om 9.00 uur in de bus. Dan begint iedereen voor ons te zingen. Ja, je wordt toch even stil en een klein traantje pinken we dan wel weg. Trees spreekt ons toe en we krijgen 2 bierviltjes waar Guinness op staat. Tevens krijgen we een kaart met aan de voorkant schapen en aan de achterkant staan allemaal de namen van de medereizigers icl. Trees en Richie.

Dan rijden we rustig verder. We rijden naar het Killarney National Park waar we weer een uitzicht hebben over de drie meren van gisteren. Dan komen we aan in Killarney, dit is de toeristische trekpleister van Kerry gelegen in de schoot van het National Park. Het is een schilderachtig stadje. We kunnen tot 11.30 uur rondwandelen. We verzamelen ons dan waar we zijn uitgestapt. Hier komen dan ook de koetsjes waar we mee gaan rondrijden. Het begint hard te regenen. Trees geeft aan de koetsiers aan dat we even willen wachten tot de ergste regen voorbij is. Toen wij 25 jaar geleden trouwden was het heet.

Dan lopen we naar de koetsjes. We hebben 4 koetsen. Even verdelen over de koetsen. Het paard wat onze koets trekt heet Silver. We hebben dekens over onze benen en we kunnen lekker onze handen eronder stoppen. Zo worden we toch niet te nat en lekker warm is het. Af en toe paraplu open en zo gaan we op weg. Onze koets heeft er een goede vaart in. Co (van Piet) zegt: hadden we maar gegokt we hadden zeker gewonnen. En ja hoor wij halen met ons paard Silver iedereen in. Het is een mooie route jammer dat het nog regende. Onder de bomen moeten we ons af en toe bukken zodat we geen takken in het gezicht kregen. Er wordt verteld over het meer (Loch Laene) waar we langs rijden.

Bij Muckross Friary stappen we even uit. Eerst even foto’s maken van de koetsjes en paarden en hun medereizigers. Muckross Friary, is een ruïne van de abdij met een begraafplaats eromheen, deze ruïne mag je helemaal bezoeken, zelfs de overgebleven bovenruimtes. Het is in 1653 door Cromwells troepen vernield. Momenteel zijn ze de abdij aan het restaureren. Het blijkt als men over de begraafplaats hier nog regelmatig mensen worden begraven. Terwijl het een oud kerkhof en veel graven er verwaarloosd uitzien. Maar alle graven blijven hier voor altijd en eeuwig liggen. Hoe ze er ook uit zien. Terug bij de koetsen stappen we in en gaan verder.

We rijden dan verder naar Muckross House. Dit huis heeft 365 ramen en 52 schoorstenen. Het ziet er prachtig uit van buiten. Eerst word er een pauze ingelast om iets te eten. Even door de tuin wandelen en dan verzamelen voor de rondleiding. Het huis werd in 1843 gebouwd en mocht heel wat belangrijke gasten ontvangen, waaronder in 1861 Queen Victoria van Engeland. Wat van de lokale bevolking een hele financiële inspanning eiste. Ongelooflijk wat men heeft verbouwd zodat Queen Victoria hier kon overnachten. Ze bleef maar 2 nachten. Haar logeerkamer is nog intact gebleven. Wij bezochten het van boven tot onder maar mochten spijtig genoeg geen foto’s nemen in het huis. In de kelderverdieping zijn de keuken en de bedienden verblijven gevestigd. Er hangt een hele reeks belletjes, uit elke kamer in het huis één. De bedienden wisten aan de klank te herkennen naar waar zij geroepen werden. Hierna hebben we nog tijd om even door de tuin van het Muckross House wandelen. De tuin is aangelegd om Queen Victoria te imponeren tijdens haar verblijf. Hier staan lekker ruikende rozen. Mels plukt een roos voor Toos. Echte Engelse rozen. Er wordt volop in de tuin gewerkt. Maar ja, je wilt ook graag de tuin er mooi laten uitzien. Verdorde bloemen en planten kan dan niet. 15.00 uur terug naar de bus.

Dan gaan we verder. Mels en Toos dachten dat ze terug gingen naar Sneem. Maar er was nog een verrassing voor hun. Ze stopten op een plaatsje waar een bankje stond. Hier moesten ze plaats nemen en bijna iedereen nam een foto van hun. Met op de achtergrond de mooie natuur van Ierland. We werden toen door Joke toegesproken namens de hele groep. Als verrassing kregen we nog een zak met cadeaus. Hierin bleek voor ieder een mok te zitten en voor elk 1 blik Guinness. Nou toen moesten Toos en Mels even slikken. Dit was echt te. Maar, zij hadden ook aan hun medereizigers gedacht. Enkele dagen geleden hadden ze al een doos bonbons gekocht. Hiervan werd gedeeld na de mooie woorden van Joke en de cadeaus van de hele groep. Trees vertelde dat ze die dag op stap was geest voor de cadeaus. Hopende dat wij ze niet al gekocht hadden. Kennelijk heeft iedereen ons de afgelopen week in de gaten gehouden. Even door Trees nog een groepsfoto laten maken. Nu zijn we toch bij elkaar en de achtergrond is mooi.

Ja, wie had dit kunnen denken dat die dag zo zou verlopen. Als we terug komen in het appartement gaan we eerst alles inpakken. Morgen vertrekken we naar Tramore. Als we aan tafel gaan krijgen we te horen dat we alles kunnen bestellen. Alleen het nagerecht niet dat staat vast. We zullen allemaal hetzelfde toetje krijgen. Nou dat hebben we geweten. Toen het tijd was voor het dessert kwam er een schaal binnen met extra groot dessert. Hierop stonden 4 kaarsjes. Dit was de verrassing van Trees en Richie. Lekker maar veel te veel. We kregen het niet op. Daan is nog een stukje komen halen. Het was een mooie maar vermoeiende dag waar we met veel plezier op terug kijken.