Verslag van 3 landen route (Zwitserland, Italië en Frankrijk) (plm 350 Km)

De Route: Vanuit Champoussin de 11 Km lange berg af met slechte tot zeer slecht asfalt richting Monthey. In Monthey de 9-21 volgen richting Martigny, laat je niet door de Tom Tom de groene autoweg opsturen als je geen vignet heb. Je kunt b.v. ingeven dat je een fietsroute wilt hebben, maar dat terzijde. In Martigny dus binnendoor de 21 volgen richting Bovernier en Sembrancher. De 21 blijven volgen tot de borden Col du St. Bernard. Je kunt of de tunnel nemen, maar leuker is de col te nemen. De col neem je vlak na de tunnel voor de eigenlijke St. Bernard tunnel. Deze weg gaat tot op een hoogte van 2473 m dus raadzaam om iets warms mee te nemen. Na de col du St. Bernard,je bent dan in Italië, de S27 volgen tot Aosta. In Aosta de S26 volgen richting Courmayeur, hier staan de borden richting Tunnel du Mt. Blanc. Je kunt hier niets anders dan de tunnel nemen (kosten € 22,- voor een enkeltje met de motor). Na de 11 Km lange rechte tunnel ben je in Frankrijk. Daar de D13 volgen richting St. Gervais, hier de 19 volgen richting Cluses. In Cluses de D902 volgen richting Morzine. Echter in Morzine zijn we niet geweest de weg draait weg richting Le Biot en Mt. Billat. Neem de afslag naar Zwitserland Monthey dit is de D22. In Troistorrent weer de borden richting Champéry en Champoussin volgen.

Het verslag (Zondag 5 juli 2009): Vandaag staan we om 7.30 uur op. We willen vroeg vertrekken als we een route met de motor willen rijden. Om 8.00 uur kunnen we terecht in het restaurant voor het ontbijt. Daar staat koffie, thee, melk, jus de Orange, croissants, allerlei soorten brood, vlees, kaas, jam, pasta en fruit klaar. Keuze genoeg.

Om 8.45 uur willen we vetrekken. We hebben vanmorgen op de tv gekeken wat het weer voor vandaag is. Er wordt regen voorspeld. Dan maar een kleine route rijden. Mels wil eigenlijk vandaag de grote route rijden (3 passen). Maar aangezien het weer niet veel goeds voorspeld doen we maar een kleine route.

We besluiten om eerst naar de St. Bernhardpas te rijden. De bergweg is alleen berijdbaar van begin juni tot eind oktober, in de winterperiode is hij afgesloten in verband met de hevige sneeuwval.

We hebben Miep (Tom Tom) aangegeven dat we geen tolwegen of grote wegen willen rijden. Ook al hebben we een vignet. Het is een mooie weg naar de St. Bernhardpas. Mooie omgeving. Maar hoe hoger we komen hoe kouder het is. Er ligt nog op plaatsen sneeuw. Dat kun je wel zien op de foto’s. Mels wil toch graag een foto van Toos in de sneeuw. Op de pashoogte staat het klooster en refuge/hospiz aan de Zwitserse zijde. Meestal staan er ook diverse kraampjes waar pluchen Sint-Bernhardhonden en andere souvenirs verkocht worden. De grens ligt iets verder, aan de oever van het grote bergmeer op de pas. Aan de Italiaanse zijde van de pashoogte staat behalve een aantal hotels ook een bronzen beeld van de heilige Bernard.

Zo komen we in Italië terecht. Al slingerend door de bergen komen we bij de Mont Blanc tunnel terecht. De tunnel is 11,6 kilometer lang en bestaat uit een 8,60 meter brede tunnelbuis met twee rijstroken. De tunnel loopt onder de Mont Blanc van het Franstalige dorp Courmayeur in de Italiaanse regio Valle d’Aosta naar de Franse plaats Chamonix-Mont-Blanc in het departement Haute-Savoie. Om door de tunnel te mogen rijden moeten wij met de motor € 22,00 aan tol betalen. Als we de tunnel inrijden kun je het einde niet zien. Het trekt zich lang de 11,6 kilometer. Mels kijkt rond of hij nog iets ziet van het ongeluk in 1999 waarbij 41 mensen het leven verloren. Maar met het weinige licht wat er is ziet men dat toch niet.

Als we in Frankrijk aankomen, rijden we verder. Eerst nog even een korte pauze voor wat te eten en te drinken. We zien onderweg bordjes staan van de Grand Alpen route. Dan rijden we al slingerend terug naar Zwitserland. Dan zien we in de verte wolken samenpakken. We krijgen regen. Op sommige plekken is de weg al nat. Dit wordt doorrijden zegt Mels. We willen voor de buien blijven. Af en toe valt er een druppel op ons. Zo komen we bij de grens Frankrijk / Zwitserland. Niemand te zien in het douanehokje.

Snel verder zodat we droog blijven. We krijgen toch nog enkele flinke druppels op ons. Zo komen we bij ons hotel aan. Gelukkig zijn we niet erg nat geworden. Naar boven, lekker douchen en relaxen. Buiten is het aan het bliksemen en onweren. Het regent ook hard.

Om +/- 19.00 uur gaan we naar het restaurant van het hotel om te eten. Het menu voor vanavond is gemengde salade, roerbakken kip met paprika en ui en rijst en als dessert sorbetijs. Alke komt nog even vragen hoe dag is geweest. We vertellen dat we vandaag de 3 landen route hebben gereden. Hij vertelt ons dat men het ook wel de decadente route noemt. Men gaat dan Bijv. in Frankrijk ontbijten, Italië lunchen en in Zwitserland het avondeten nuttigt.

Na het eten is het droog en de lucht opgeklaard. We besluiten om een stukje te gaan wandelen. We wandelen naar het restaurant waar we dinsdagavond gaan eten. Het zou niet zover zijn en goed te doen zijn om te wandelen. Het blijkt achteraf 25 minuten wandelen te zijn. Nadat we terug zijn gewandeld naar het hotel besluiten we toch om dinsdag met de auto omhoog te rijden. Als we terug komen in het hotel praten we nog even met enkele Brabanders. Mels geeft aan dat hij buikkrampen heeft. Vermoedelijk van de saladedressing (olie). Hopelijk heeft hij verder een rustige nacht. Tijdens het tv kijken vallen Mels de ogen dicht. Zo Moe is hij.