Verslag van rondje Merano, Lasa, Spondigna, Passo di Stelvio, Bórmio, Valfurva, Ponte di Legno, Fucine, Cles en Ronzone (plm. 251 Km)

De Route: vanuit Ronzone richting Fondo en van daar uit de S238 volgen, door o.a Tret en via de Passo di Palade, tot in Merano. Hier de S38 volgen tot Spondiga, hier linksaf richting Stelvio. Deze weg, de S38 blijven volgen over Passo di Stélvio (Stilfser Joch) tot Bórmio. Hier gaat de weg over in de S300 en gaat richting Valfurva en over de Passo di Gávia tot bijna in Ponte di Lengo. Hier linksaf richting Cles, dit is de S42 en komt o.a door Fucine en Male. In CLes de S43 volgen tot de afslag richting Sanzeno. Deze weg de S43d blijven volgen tot in Ronzone.

Zo ook als andere dagen staan we dus ook vandaag weer om 7.30 uur op. Wassen en aankleden en naar het ontbijt toe. Vandaag dus de laatste motortocht. We gaan de Stelvio pas rijden vandaag. Mels heeft een aflevering van Top Gear gezien waar ze deze pas reden. Het zag er zo mooi uit. Maar het zou toch anders uitpakken 🙁

De Passo dello Stelvio is een van de bekendste, zwaarste, beruchtste, hoogste passen in Europa, 2758 meter hoog, 48 haarspeldbochten. Ruim 20 kilometer klimmen om bijna 2000 meter hoogteverschil te overwinnen (zo’n 7,7 % gemiddeld stijgingspercentage). De uitzichten zijn ongekend mooi, de berg is ongekend lang, steil en wisselend. De noordkant vanaf Prato begint eenvoudig en wordt steeds steiler en heeft geen tunnels. De eerste kilometers langs een riviertje zijn mooi en eenvoudig met 3 tot 6 procent stijging. Later na het dorp Trafoi (1584 m) wordt het steiler met diverse pieken naar 12 % stijgingspercentages. De zuidkant vanaf Bormio is iets gemakkelijker, heeft diverse gevaarlijke en smalle tunnels en ook vele haarspeldbochten. De vele 48 bochten ! naar de top van de Stelvio Pass. De Alpe d’Huez heeft er 21, de Passo Pordoi 33, maar de Stelvio heeft 48 haardspeldbochten (= 48 tornanti = 48 Kehren). Vanaf Prato heb je 48 en vanaf Bormio heb je 34 haarspeldbochten. De totale weg / strada SS38 is 49 KM lang en werd tussen 1820 en 1825 aangelegd.

De weg omhoog was zwaar vanwege het zeer slecht wegdek. Toos filmt en maakt nog enkele foto’s onder het rijden. Het is voor Mels zeer vermoeiend. Geen fijne rit. Zoals je hierboven kunt lezen waren het 48 haarspeldbochten. Het zijn geen echte fijne bochten om te rijden, “normale” haarspeldbochten hebben een paar meters tussenruimte tussen de wegen, hier is dat echt anders. Het zijn scherpe bochten met een diameter van plm 8 Meter, daar komt nog bij dat in de bochten veel los zand en kleine stenen liggen, waardoor het draaien met een supersport motor verdomd lastig is. Tevens is Mels erachter gekomen dat de R6 toch te weinig power heeft om met iemand achterop zo’n steile bochten vloeiend te nemen. Waarschijnlijk een van de laatste keren dat er zo’n steile slingerweg met z’n tweeën rijden op de R6. Misschien ooit nog eens met een zwaardere motor. We zijn blij als we boven zijn. Mels gaat nog enkele foto’s maken. En na nog wat te hebben gegeten en gedronken besluiten we omlaag te gaan de komende 34 haarspeldbochten. We zien er tegenop. Mels zet de spy camera aan. En daar gaan we. Al gauw merken we dat het wegdek hier beter is. Toos maakt nog enkele foto’s onderweg. We komen door zeer smalle tunnels waar geen verlichting is en waar ook wielrenners rijden zonder verlichting. Dit is schrikken. Als we in Bormio zijn stoppen we om te eten en te drinken.

We gaan verder richting de Gaviapas. Nou die was echt verschrikkelijk, niet zozeer de haarspeldbochten maar de breedte van de weg is het probleem, soms maar net genoeg voor een auto. Ook het vele zand en losse stenen maakt het niet gemakkelijker erop.
De Gaviapas (Italiaans Passo di Gavia ) is een bergpas in de Italiaanse Alpen, in de regio Lombardije. De weg voert dwars door het ongerepte Nationaal Park Stelvio. Gedurende de winter is de pas afgesloten vanwege de enorme sneeuwval. De pas is in mei en juni nog vaak afgesloten vanwege de grote hoeveelheid sneeuw. Het weggedeelte tussen Ponte di Legno en de pashoogte is erg smal, vaak niet breder dan drie meter, inhalen is op het traject haast onmogelijk, hiervoor zijn uitwijkplaatsen aangelegd. Diep onder in het dal stroomt de rivier de Frigidolfo. Langs de diepe afgronden is op de meeste plaatsen een vangrail aanwezig. Maar op sommige plaatsen staat geen vangrail. Daar begint naast de weg direct de afgrond van ruim 500 meter diep. Dit maakt deze weg tot één van de gevaarlijkste bergpassen. De weg is aangelegd in de Eerste Wereldoorlog voor de bevoorrading van Italiaanse soldaten die vochten in het Italiaans-Oostenrijks grensgebied.

We zijn heel blij als we deze pas achter ons hebben gelaten. Nooit weer. Zo’n tocht vreet heel veel energie en we zijn dan ook heel blij als ons hotel in zicht komt. We zijn om 14.50 uur terug bij het hotel: moe, pijn aan benen en zitvlak. Deze route is geen aanrader. Stelvio en Gavia pas. Nooit meer 🙁

Naar de kamer, bad spullen en ontspannen in het water, heerlijk. Even bijkomen. Om 16.00 uur koffie met snacks. En om 19.00 uur eten: bouillon met flensjes. Voor Mels is er vandaag varkenskotelet en voor Toos kipfilet. Als toetje is er vandaag (moeilijk te omschrijven of het ijs of pudding was) gevuld met sukade stukjes. Niet lekker. Na het gaan we buiten zitten waar we nog een tijdje napraten over de dag met Rob en Iny.

Nabeschouwing door Mels: Ik voelde me die dag niet echt lekker, had een raar gevoel al de gehele dag. Pas veel later weet ik waarom, het is de dag dat mijn broer Bert is gestoven, slechts 58 jaar oud. Toos en ik kwamen pas erachter bijna een maand later per toeval door een mailtje van Mia. Onze medeleven gaat ondanks alles uit naar Mia en Pascal en Dennis met hun familie, en wensen hun heel veel sterkte toe in deze zware tijd.